Proudly Imperfect is een lifestyle merk & community dat vrouwen inspireert zichzelf te zijn, van zichzelf te houden en in zichzelf te geloven, zodat ze het leven kunnen creëren waar ze werkelijk naar verlangen en meer geluk, succes en vervulling kunnen ervaren. Op deze website vind je diverse content op het gebied van body(love), mind(set) en soul(food), voor jouw dagelijkse dosis Proudly Imperfect inspiratie! 

© 2018 Proudly Imperfect

Leven met een auto-immuunziekte. Als je niets ziet aan de buitenkant…

Leven met een auto-immuunziekte. Dit onderwerp gaat mij aan het hart. Om mij heen zie ik steeds meer vrouwen (en mannen!) worstelen met een auto immuunziekte. Vage klachten zoals pijnlijke gewrichten, spierkrampen, huidproblemen, vermoeidheid, een down gevoel, last van de darmen, concentratieproblemen, menstruatieproblemen, slaapproblemen en zelfs paniekaanvallen, maken hen het leven niet altijd makkelijk. En één van die vrouwen..was (en ben) ik. 

Het begon zo’n tien jaar geleden. Ik was net afgestudeerd, en had mijn eerste baan. De wereld lag voor mij gevoel aan mijn voeten. Ik zou het gaan maken, en al mijn doelen realiseren! Maar dat ging in realiteit iets anders…..Op een gegeven moment werd ik ontzettend moe. Ik kreeg pijn aan mijn gewrichten, voelde mij down en kon mij niet meer goed concentreren. Ik dacht dat ik pfeiffer had, en besloot naar de huisarts te gaan. Maar het enige dat ik te horen kreeg was: “Het zit tussen je oren, je moet gewoon meer rusten”. Ik voelde mij ontzettend radeloos, en totaal niet serieus genomen. Wat ik voelde dat dit meer was dan zomaar even moe zijn. Na lang aandringen kreeg ik toch een bloedonderzoek, waar uiteindelijk niets in zichtbaar LEEK te zijn op dat moment. Je kunt je wellicht voorstellen dat ik met mijn handen in het haar zat. 

In het voorjaar erna ging ik samen met mijn toenmalige vriend werken in Italië op een camping. Ik dacht dat de zon, een nieuwe uitdaging en een ander klimaat mij goed zou doen. Een tijdje ging het goed, maar hoe verder de zomer vorderde, hoe heftiger de klachten werden. Ik kreeg nog meer pijn in mijn gewrichten, had spierkrampen in de nacht, voelde mij down, en werd steeds vermoeider. Het lukte mij op sommige dagen nog net om te ontbijten, maar daarna ging ik regelmatig weer mijn bed in. De weken voor mijn menstruatie waren bovendien echt hel. Ik had ontzettend last van PMS, en was dan zo down en geïrriteerd, dat ik een bitch was voor iedereen om mij heen. 

Zelf op onderzoek uit – “Zie je, ik ben niet gek!” 

Omdat ik het gevoel had dat ik aan mijn lot werd overgelaten, besloot ik zelf op onderzoek uit te gaan. Online kwam ik De Hormoonfactor tegen. Een boek van Ralph Moorman, waarin hij uitlegt hoe je door je hormonen in balans te brengen, hormonale klachten kunt verminderen. Via dit boek kwam ik erachter dat ik alle symptomen had van een vertraagde schildklier en een bijnieruitputting. Ik besloot de arts te benaderen die het voorwoord van het boek had geschreven.

Een maand later vloog ik terug naar Nederland en investeerde ik 1250 euro in een onderzoek bij de hormoon arts. Na het prikken van 12 (!!) buisjes bloed, en na onderzoek van mijn ontlasting, kwam naar voren dat ik de auto-immuunziekte Hashimoto had, waarbij mijn lichaam antistoffen aanmaakt tegen mijn schildklier. Door deze antistoffen maakt je schildklier langzaam steeds minder belangrijke schildklierhormonen aan. Met alle gevolgen van dien.

BAM. Dat hakte er even in. Aan de ene kant was ik opgelucht, want ik dacht “Zie je, het zit niet tussen mijn oren, ik ben niet gek! Er is echt iets aan de hand.” Maar aan de andere kant was ik natuurlijk bezorgd. Want hoe nu verder? Ik belde mijn huisarts, en legde uit wat er ontdekt was. De huisarts keek terug naar mijn vorige bloedwaarde, en zag dat ik toentertijd verhoogde witte bloedlichaampjes had. Dit is een teken dat je immuunsysteem overactief is, en dat er dus iets aan de hand is in je lijf waar je lichaam tegen vecht. Daar had de huisarts toen overheen gekeken. Wat was ik boos, want hij zei dat er niks gevonden was in het bloed, en dat het tussen mijn oren zat…

Wat kan ik doen?

Mijn boosheid zette ik om in focus. Voor mijn gevoel kon ik de reguliere zorg niet vertrouwen, dus ik besloot om er zelf alles aan te doen om mij beter te voelen. De hormoon arts stelde een plan op. Ik nam supplementen, bio-identieke hormonen en paste mijn hele dieet aan. Geen gluten, zuivel en suiker meer. Dat ging overigens prima. Ik was creatief genoeg om nieuwe recepten te bedenken die voldeden aan mijn nieuwe dieet. 

Tegelijkertijd besloot ik zelf de opleiding Hormoonfactor trainer te volgen. Een leerzame en inspirerende periode waarin ik nog meer leerde over de invloed van voeding, training en lifestyle op je hormonen en je algehele gezondheid. Fanatiek als ik was, zette ik een blog op, en was dedicated om mijzelf en anderen te helpen om van de klachten af te komen. Hoewel mijn klachten iets minder werden, voelde ik mij op langere termijn nog steeds moe, bleef ik last houden van PMS en bleef ik moeite houden met concentreren. Soms voelde het alsof ik ik ‘watte’ in mijn hoofd had.

Continu was ik aan het zoeken naar wat ik verkeerd deed, wat ik anders kon doen…Maar het bleef een raadsel waarom ik maar niet 100% beter werd en klachten bleef houden.

Als je auto-immuunziekte niet zichtbaar is. Onbegrip van de buitenwereld

Naast mijn struggle met mijn klachten, en mijn (eenzame) zoektocht naar hoe ik de auto-immuunziekte kon genezen, ervoer ik best wat weerstand van de buitenwereld. Mensen om mij heen moesten wennen aan mijn nieuwe dieet, en vonden het raar. Tien jaar geleden was het glutenvrij, suikervrij en zuivelvrij eten nog niet echt ingeburgerd zoals nu. Mensen hadden altijd commentaar als ik uitlegde dat ik geen brood at. Je wil niet weten hoe vaak ik opmerkingen heb gekregen over mijn ‘rare’ dieet. En opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd kreeg als “Je bent toch geen konijn? Eet gewoon een boterham”. Maar wat zij niet wisten, was dat als ik brood, zuivel of suiker at, ik meteen weer last kreeg van mijn gewrichten en andere klachten. 

Omdat ik zo moe was, en soms ineens klachten op konden spelen, was het voor mij ook lastig om vriendschappen te onderhouden. In mijn studententijd was ik een feestbeest, de gangmaker en kon ik nachten doorhalen. Maar toen ik ziek werd, veranderde ik in iemand die veel slaap nodig had, en die regelmatig afspraken cancelde.

Aan de buitenkant was niet veel zichtbaar. Het enige wat je kon zien was dat ik af en toe gele handen had (een symptoom van een vertraagde schildklier) en er gewoon moe uitzag. Ook was mijn haar broos en mijn huid droog, maar je zag verder niks schokkends aan de buitenkant. Ik verloor een aantal ‘vrienden’, want sommigen begrepen niet goed waarom ik afspraken afzegde. Regelmatig kreeg ik te horen “iedereen is weleens moe, zet je er maar overheen”. En omdat ik mij soms flink down voelde (dat is een symptoom van auto-immuunziekte), kwam dat onbegrip extra hard binnen.

De crash periode

In de tien jaar dat ik wist dat ik een auto-immuunziekte had, ging ik van de ene natuurarts naar de andere. Dit met de hoop dat die ene nieuwe arts de oplossing had voor genezing. Ik nam diverse supplementen, en probeerde balans te houden in mijn lifestyle. Soms vond ik even opluchting en verminder de auto-immuunziekte klachten, maar op langere termijn bleef ik vage klachten houden, met vermoeidheid als hoofdklacht. 

Medicatie voor een vertraagde schildklier hield ik zo lang mogelijk af, want ik wist dat je daarmee niet de oorzaak aanpakt. Je plakt enkel een pleister op de wond, maar geneest de wond er niet mee. Bovendien kun je heel lang ‘normaal’ leven als je antistoffen tegen je schildklier hebt. Door een gezonde lifestyle aan te houden, kun je een auto-immuunziekte prima een tijd ‘in toom’ houden. Mits je dus stress, gluten, suiker en zuivel zo veel mogelijk elimineert. 

Hoe goed ik ook bezig was met mijn dieet, toch kwam er een punt waarop ik “gedwongen” werd om toch aan de medicatie te gaan. Ik had een hele stressvolle periode achter de rug, en ik crashte. Ik was zo moe dat ik nauwelijks nog mijn bed uit kon, had paniekaanvallen, voelde mij down en had krampen en schokken door mijn hele lijf. Deze periode van een maand was hels, niet alleen voor mij, maar ook voor de mensen om mij heen. Die zagen toen pas echt hoeveel impact een auto-immuunziekte kan hebben.

Ik wilde weer een ‘normaal’ leven leiden

Ik trok een maand bij mijn moeder in, en zij sleepte mij mee naar een nieuwe huisarts. Ook hier kreeg ik in eerste instantie te horen dat het tussen mijn oren zat. Omdat ik wist dat dat zou gebeuren had ik van tevoren een brief geschreven met daarin de punten die ik wilde laten controleren door de huisarts. Ik wilde mijn b12 laten testen, en alle relevante schildklierwaardes (anti-tpo, vrije T4, T3 en TSH). Hier kwam mijn kennis van de opleiding Hormoonfactor trainer goed van pas.

Na aandringen van mijn moeder (ik zat erbij als een hoopje stront), kreeg ik van de huisarts een verwijzing naar de endocrinoloog. Pas zes weken later (!!!), die ik vooral in bed doorbracht, kon ik bij de endocrinoloog in het ziekenhuis terecht. Mijn schildklierwaarden bleken flink verlaagd, waardoor mijn klachten verergerd waren. Voor het eerst in mijn leven besloot ik toch aan de medicatie te gaan. Voor mijn gevoel kon ik op dat moment niet anders. Ik wilde weer een ‘normaal’ leven leiden. 

Blijven zoeken naar herstelmogelijkheden van de auto-immuunziekte 

Na een paar weken knapte ik weer een beetje op. De ‘crash’ had ertoe geleid dat ik ook tijd had om heel bewust naar mijn leven te kijken. Ik realiseerde mij in die heftige periode dat ik niet gelukkig was in de periode voor mijn crash. En de stress die mijn ongelukkige periode veroorzaakt had, leidde ertoe dat de auto- immuunziekte verergerde. Ik besloot drastische stappen te nemen. Verbrak mijn relatie, verhuisde terug naar Den Haag, en focuste mij vooral op MIJN geluk.

De ‘crash’ had mij een hoop nieuwe inzichten gegeven, ondanks dat het best heftig was. Vanaf dat moment koos ik heel bewust voor MIJN geluk. 

Op dit moment gebruik ik nog steeds medicatie. Ik heb de laagste dosis Levothyroxine, een synthetisch schildklierhormoon  (T4) die de schildklier waarden tussen de optimale range moet houden. Ik ben mij bewust dat dit enkel een pleister op de wond is. Nog steeds heb ik hoop dat ik echt kan genezen van deze auto immuunziekte en blijf ik onderzoeken wat wel en niet werkt.

Nieuwe inzichten dankzij ‘Medical medium

Afgelopen zomer ontdekte ik de boeken van Medical medium. Hij gelooft  dat een auto-immuunziekte veroorzaakt wordt door het Eipstein Bar virus, dat door bijvoorbeeld stress, zware metalen, schimmels en bepaalde voeding actief wordt in je lichaam. In zijn boeken, op zijn site en instagram account, geeft hij praktische inzichten over auto-immuunziektes en hoe je jezelf kunt helen. Veel mensen schijnen al genezen te zijn van hun auto -immuunziekte en vage klachten door zijn protocollen te volgen. 

Zelf eet ik nu geen vlees en eieren meer, drink ik selderij sap en ‘detox’ smoothies, waarmee je de zware metalen uit je lichaam elimineert, en werk ik heel erg aan het verminderen van mijn stress. Zware metalen en stress zijn namelijk ‘voeding’ voor het virus. Daarnaast neem ik o.a. de supplementen zink, selenium, vitamine c, etc. om mijn immuunsysteem en de schildklier te versterken. En wonder boven worder, voel ik eindelijk mijn energie en concentratie toenemen!

Ik kan nu weer hele dagen achter elkaar werken. Ik heb geen wolk meer in mijn hoofd. Mijn energie crashes zijn een stuk minder, en mijn gewrichtsklachten spelen enkel op als ik zuivel, suiker of gluten eet. Soms heb ik nog af en toe een periode van 2 a 3 dagen waarop mijn klachten opeens opspelen, maar dit schijnt een onderdeel te zijn van het helingsproces. Als je zware metalen uit je lichaam verwijdert, en het virus minder sterk wordt, kan dat tijdelijk een ‘flare up’ van klachten veroorzaken. 

Je lichaam is niet tegen je, maar voor je!

Naast het feit dat ik mij langzaamaan een stuk beter voel, heb ik nieuwe, belangrijke inzichten gekregen. Eén van de belangrijkste inzichten die ik heb gekregen van zijn boeken, is dat je lichaam niet zichzelf aanvalt. Het lichaam valt het virus aan dat zich in een bepaald orgaan manifesteert. Het immuunsysteem van je lichaam werkt heel hard voor je om het virus uit te schakelen. Vandaar de verhoogde antistoffen. Bij de één uit het zich in de darmen, (coeliakie) bij de ander in de huid (psoriasis, eczeem, acne), of in eierstokken/baarmoeder, (Endometriose, PCOS, wat vruchtbaarheidsproblemen kan geven) en bij mij dus in de schildklier (Hashimoto).

“Je lichaam is niet tegen je, maar voor je!  Het doet ontzettend hard haar best om je te beschermen tegen virussen.”

Het inzicht dat je lichaam niet tegen je is, maar voor je, heeft mij heel erg geholpen. Want ik moet eerlijk toegeven dat de auto- immuunziekte mijn vertrouwen in mijn lichaam had geschaad. Ik voelde mij in de steek gelaten door mijn lichaam, en vertrouwde haar niet meer. Waarom zou ze zichzelf aanvallen? Ik wist nooit wanneer ik een ‘aanval’ zou krijgen, en dat maakte dat ik mij heel onzeker voelde over het kunnen van mijn lichaam. Maar nu ik weet dat zij keihard aan het vechten is om mij te beschermen, kan ik met veel meer liefde en mildheid naar mijn lijf kijken, en nog beter voor haar zorgen. Dit bevordert denk ik ook het herstel. 

Van een deuk in mijn zelfvertrouwen naar meer acceptatie

Als ik terugkijk op mijn struggle met de auto-immuunziekte, realiseer ik mij dat het best een deuk in mijn zelfvertrouwen had gegeven. Ik dacht dat ik niet meer leuk was, dat mensen mij een last vonden en saai vonden om mee om te gaan. Ik was tenslotte vaak moe, en niet meer zo uitbundig als vroeger. Daarnaast at ik anders (dus etentjes inplannen was soms lastig), moest vaak eerder naar huis tijdens avondjes uit, en voelde ik mij vaker dan ‘normaal’ ziek. Ik voelde mij soms ‘anders’, ‘zwakker’ dan anderen, en mij alleen in mijn zoektocht naar een betere gezondheid. Omdat ik ook vrienden had verloren, dacht ik dat ik niet meer leuk was als mens. 

Inmiddels heb ik geaccepteerd dat ik een auto-immuunziekte heb. En ik weet nu ook dat ik de auto-immuunziekte niet BEN. Het heeft geen invloed op mijn waarde als mens. Ik ben nog steeds Sabina. De mensen die écht van mij houden weten hoe het zit en accepteren dat ik wat meer rust en regelmaat nodig heb om mij goed te voelen. En ook dat ik eet zoals ik eet. Zij steunen mij erin, en zijn heel nieuwsgierig hoe mijn lifestyle hun eigen gezondheid kan bevorderen. Ook ga ik er nu zelf relaxter mee om. Als ik weet dat ik een weekend met weinig slaap heb, geef ik mezelf meer tijd in de week erna om te herstellen. En als ik in de avond plannen heb, slaap ik soms overdag even een uurtje.  

Bovendien schaam ik mij er nu niet meer meer voor. Het is zoal het is. Ik heb er niet bewust voor gekozen. Als mensen ernaar vragen leg ik het vriendelijk uit, en het maakt mij niet meer uit of ze het snappen of niet. Ook heb ik nu meer hoop dat ik écht kan herstellen, aangezien ik mij steeds beter voel. Mijn medicatie is inmiddels met de helft verminderd, en mijn bloedwaardes zijn nog steeds stabiel. Samen met een nieuwe huisarts, die wel mee wil denken en echt focust op mijn herstel (Yay, ze bestaan dus wel!) houd ik mijn bloedwaardes goed in de gaten. 

Heb jij een (onzichtbare) auto- immuunziekte?

Ik vind het stiekem lastig om dit verhaal te delen. Het is namelijk een heel persoonlijk verhaal, vol met struggles en ups en downs. Maar ik deel dit verhaal toch, omdat ik wil laten zien dat als je last hebt van vage klachten of van een auto-immuunziekte, je hierin niet de enige ben. Ik wil je heel graag meegeven dat het niet tussen je oren zit, en dat het ook niet jouw schuld is dat je klachten ervaart.

Er zijn veel omstandigheden in het leven die auto-immuunziektes en de klachten veroorzaken. Vooral stressvolle levensgebeurtenissen en een ongezond voedingspatroon kunnen hieraan bijdragen. Bijvoorbeeld stress op werk, een scheiding, een burn-out, veel geraffineerde voeding, en negatief denken kunnen ervoor zorgen dat een auto-immuunziekte zich verergert. Als je niet beter weet, omdat je bijvoorbeeld nooit geleerd hebt hoe je gezond(er) kunt eten of jezelf gezond kunt houden, kun je ook niet beter! 

Een auto-immuunziekte is vaak ook een waarschuwingssignaal dat je beter naar jezelf mag luisteren, liever voor jezelf mag zijn en bewust voor jezelf en jouw geluk mag kiezen.

Als jouw auto-immuunziekte, net zoals bij mij, niet zichtbaar is, en mensen om je heen denken dat je je aanstelt, weet dan dat dat niet zo is. Ik weet dat jij je niet aanstelt, en dat het soms echt lastig kan zijn ermee te leven. Niet alleen de fysieke ongemakken die je ervaart zijn lastig, maar vooral de mentale struggles die erbij horen.

Misschien voel jij je eenzaam in jouw zoektocht naar een betere gezondheid, of naar de oorzaak van je klachten. Of misschien voel jij je down, als gevolg van je auto-immuunziekte. Een depressie is namelijk een veelvoorkomend symptoom van een auto-immuunziekte. Weet dan dat je er niet alleen in staat. Er zijn ontzettend veel mensen die worstelen met vage klachten of zich down voelen, en die niet goed weten wat ze moeten doen om beter te worden. Houd hoop, er komen steeds meer nieuwe inzichten die je uiteindelijk gaan helpen om te genezen. 

Het belang van zelfliefde en moed bij een auto-immuunziekte

Met mijn verhaal wil ik laten zien dat je het belangrijk is moed te houden, en dat je de mogelijkheid hebt om er wat aan te doen. De reguliere zorg is helaas nog niet altijd toereikend genoeg om alles op te lossen. Ze geven goede inzichten, kunnen je bloedwaardes monitoren, maar vaak geven ze medicatie als pleister op de wond. Niet om de wond te helen. Daarom is het heel belangrijk om zelf het heft in handen te nemen en te onderzoeken wat voor jou werkt, wat jou echt gaat genezen. Kies hier bewust voor en geef niet op.

Genezen gaat gepaard met ups en downs. Praat met mensen die hetzelfde mee hebben gemaakt, verzamel mensen om je heen die je steunen, doe research, werk aan jouw lifestyle. En wees bovenal heel mild, geduldig en liefdevol naar jezelf.

Genezen begint vaak met het aanpassen van jouw dieet en lifestyle. Stress vermindering, een glutenvrij, zuivelvrij en plant-based dieet kan al een heel groot verschil maken! Daarnaast ben ik ervan overtuigd dat het werken aan zelfliefde een ontzettend belangrijke bijdragen heeft in het herstel van een auto-immuunziekte.

Boze en afkeurende gedachten ten opzichte van jezelf en jouw leven geven namelijk veel stress. De stress die dit veroorzaakt verergert vaak een auto-immuunziekte. Ook strenge diëten vol dierlijke producten, en laag in calorieën in combinatie met overmatig trainen, en jezelf overwerken en te weinig rust nemen, hebben vaak een negatieve invloed op een auto-immuunziekte.  

Het is logisch dat je je in eerste instantie misschien boos op je lijf voelt dat je (vage) klachten ervaart. Maar onthoudt dat je lichaam niet tegen je is, maar voor je. Werk samen met je lichaam om te herstellen. Positieve gedachten werken net zo goed mee, als gezonde voeding en rust en de juiste supplementen in je leven. Geef jezelf de tijd om te genezen, om te helen. Wees niet boos op jezelf als je je een tijdje niet goed voelt, maar wees hierin mild naar jezelf. Zie het als een moment waarop je kunt oefenen met meer zelfliefde en eigenwaarde. Want ook als je lichaam even niet meewerkt, en jij je rot voelt, ben jij een waardevol mens!

Heb jij een auto-immuunziekte en wil jij jouw verhaal hierover kwijt, of tips ontvangen over hoe ik werk het genezen van de auto immuunziekte? Stuur mij gerust een mailtje of een berichtje via Instagram. Ik help je graag verder!
No Comments

Leave a Reply